Myn knuffel.

Daar zit ik dan
Met mijn knuffel in mijn arm
Het enige wat me troost kan bieden
Houdt mijn knuffel me warm


Mijn knuffel luistert altijd
Naar mijn verdriet en pijn
Samen komen we er wel uit
Samen op bed dat is fijn

Niemand die naar me luisteren wil
Maar knuffel is er altijd
Zodat ik het verdriet even kan vergeten
Zo raak ik mijn pijn even kwijt.


Maar daar komt mama binnen
Noemt me een klein kind
Gooit mijn knuffel in een hoek
En gaat weer door het lint


Van haar mag ik niet met jou spelen
Moet ik een grote meid zijn
En je weggooien als afval
Maar dat doet me echt teveel pijn


Ze noemt je vies en neemt je mee
Waarschijnlijk voorgoed bij me vandaan
Ik zie je waarschijnlijk nooit meer terug
Op mijn gezicht loopt een traan

Knuffel waar ben je nou '
Ik wil je niet kwijt
Nooit meer iemand om tegen te praten
Was dit een voorgoed afscheid?


De volgende dag kom ik in de schuur
Ineens zie ik je staan
Tussen de vieze lappen weggestopt
In stukken op een plank bovenaan

Er komt wol uit je buikje
Je rug ligt half open
Je mist een oor
En ook nog een paar knopen

Maar knuffel je bent weer bij mij
Ik kan je wel weer maken
Ik zorg dat jij weer beter wordt
En ik zal altijd over je waken

Nu ben ik allang geen kind meer
Mijn kindertijd is voorbij
Maar mijn knuffel is er nog steeds
En ik weet, hij blijft altijd bij mij.

De enige die ooit naar mij luisterde
Er echt voor mij was tijdens pijn en verdriet
Zonder mijn knuffel had ik dit niet gered
Dan was ik er nu niet..

xx.