03.47 :(

Je stem, zo hard, zo streng, zo dreigend, zo kil.
maar tegelijkertijd zo zacht.
Jij was twee mensen, twee gezichten.
één bij anderen & één als wij alleen waren.
Jij moest als een vader voor mij zijn.

"Je kunt van een kind niet verwachten dat het zichzelf opvoed
Als de ouders dat even niet kunnen."

Jij was soms zo leuk & op het andere moment haatte ik je zó.
Maar jij wist het zo te spelen dat ik niets kon.
Zó machteloos, dat is wat jij ervan maakte.
Wat moest ik dan ?
Ik was pas Fokking twaalf !

Het valt niet te verwoorden wat ik voelde.
Elke keer weer, dat gevoel dat is niet te beschrijven.
Zoveel angst, zo veel angst wil ik nooit meer voelen.
De angst voor de angst.
De angst om de grond onder je voeten te voelen verdwijnen.
Wetend dat het weer gaat gebeuren
& het deed zo'n pijn.
Maar niets hielp & niemand kon mij helpen.
Omdat niemand mij ooit zag !