eenzaamheid is wat ik voel zullen ze ooit begrijpen wat ik bedoel
zoveel mensen om me heen
maar ze houden mij niet op de been
waarom zonder ik me zo af
ben ik werkelijk zo laf
te laf om de strijd aan te gaan
Ik blijf maar vluchten in mijn traan
daar zullen ze niks vragen
omdat ik me daar nog wel anders kan gedragen
zoveel boosheid en verdriet
Ik kan het niet
Ik wil het zo graag delen
en ben blij dat dat hier kan met velen
maar toch zit je dan nog alleen
niemand om je heen
geen schouder waar je op kan huilen
niemand waarbij je kan schuilen
ik maak mezelf kapot
waarom is het leven zo verrot !
Geen opmerkingen:
Een reactie posten