Ado ft. Kruloh - Liefde had ze nodig.

Ze leeft van dag tot dag,
Ziet wel wat morgen brengt.
Haar zorgen zijn verborgen,
en dr toekomst onbekent.
maar ze is het wel gewend,
om gevoelens te verstoppen
op te kroppen tot knoppen doorslaan,
en ze zich gaat snijden.
Verwijten heeft geen zin,
want ze geeft zichzelf de schuld,
of verlegen en verdrietig,
om te vragen voor wat hulp.
Dus kruipt ze in haar schulp,
En zonder ze zich ervan af,
ze moet het eruit laten,
want ze ziet het als een straf.
Ze wordt bedrogen en gebroken,
kan het niet meer aan.
Ze luilt zoveel en huilt zoveel,
want niemand ziet haar staan.
Haar dagen waren zwart,
geen hoop meer in haar hart.
Vernietigd en beledigd,
want ze vonden haar apart.
De weg naar geluk en liefde,
die dag kan ze toch niet vinden.
Liefde heeft ze nooit gevoeld,
dus nooit zal ze zich binden.
Haar vrienden wisten haar leven alleen maar verder te bederven,
en het enige waar ze nu nog aan kan denken, is sterven.
-
bruine ogen blijven huilen,
Tranen dalen stil en glad,
want niemand die wilt ruilen met het meisje in het glas.
Vertrouwd geen jongens meer,
het is te vaak mis gegaan.
Ze haat haar leven,
voor wat ze haar hebben aangedaan.
Verkracht geslagen,lastendragen, nachten niet geslapen,
Verdachtgedragen, aandachtvragen, maar ze wou niet praten.
Niemand had het in de gaten,
met haar zogenaamde vrienden,
Ze voelt zichzelf verkankerd,
omdat eenzaamheid haar breekt.
En ze heeft de pijn te danken,
aan alles en iedereen.
De tijd die tikt voorbij,
voor haar is het gewoon geweest.
Ze maakt zich nog verkant,
omdat ze de dood niet vreest.
Ze snijd steeds dieper in haar polsen,
bloed die blijft maar stromen.
Ze kan niet rustig slapen,
want dat volgt haar in haar dromen.
Het is zo ver gekomen,
en ze gaat het nu ook doen.
Ze kan het niet meer aan,
ze gaat kapot door het gevoel.
-